به فروشگاه طنین دنیای مهر خوش آمدید!
پیانو ایرانی، یا به طور خاصتر، پیانوی موسیقی ایرانی، به عنوان نتیجهی تعامل و تلفیق موسیقی غربی با موسیقی سنتی ایرانی به وجود آمده است. این تلفیق در دورهای آغاز شد که ایران به آرامی به سوی مدرنیزاسیون و آشنایی با فرهنگ و موسیقی غربی حرکت میکرد.
ورود پیانو به ایران به دوره قاجار و به خصوص به دوران ناصرالدین شاه برمیگردد. ناصرالدین شاه که علاقهمند به فرهنگ و تمدن غرب بود، پیانو را در کاخ گلستان وارد کرد. این ساز به تدریج در بین اشراف و همچنین موسیقیدانان دربار محبوب شد.
با گذر زمان، پیانو به عنوان وسیلهای برای بازآفرینی موسیقی سنتی ایرانی نیز مورد استفاده قرار گرفت. یکی از چالشهای اصلی در این مسیر، تطابق پیانو با گامهای مختلف موسیقی ایرانی بود. موسیقی ایرانی دارای ربع پردههایی است که در سیستم نتنویسی و تنظیم پیانوهای غربی وجود ندارد. این باعث شد موسیقیدانان ایرانی به دنبال روشهایی برای استفاده از پیانو به گونهای باشند که بتواند نیازهای موسیقی سنتی را فراهم کند.اولین شخصی که در دربار شروع به نواختن پیانو با شیوه خاص خود کرد محمد صادق خان معروف به سرورالملک بود که یکی از نوازندگان برجسته سنتور در دربار قاجار بود و محض ورود پیانو به دربار متوجه شباهت ساختاری پیانو با سنتور شد و شروع به کوک کردن پیانو در فواصل ایرانی کرد و به شیوه خاص خود به نواختن پرداخت که مورد توجه درباران و اشراف زادگان شد.
تعدادی از آهنگسازان و نوازندگان تلاش کردند با تنظیم و تغییر دادن بعضی از اجزاء پیانو، این ساز را برای اجرای موسیقی ایرانی مناسب کنند. یکی از روشهای متداول، استفاده از تکنیکهای نوازندگی خاص و نیز تنظیمات صوتی خاص برای خلق فضاهای صوتی نزدیک به موسیقی ایرانی بود.
در دوران معاصر، موسیقیدانانی مانند کمال الدین پورتراب و انوشیروان روحانی تلاش کردند با خلق قطعاتی خاص برای پیانو، این ساز را در بطن موسیقی ایرانی جابیندازند. آنها با ساخت قطعاتی که ترکیبی از تمهای سنتی ایرانی و امکانات پیانوی غربی داشتند، نقش مهمی در پیشبرد این فرآیند ایفا کردند. امروزه، پیانو به عنوان بخشی مهم از موسیقی معاصر ایران پذیرفته شده است و بسیاری از آهنگسازان از این ساز برای خلق آثار تلفیقی و نوآورانه استفاده میکنند. پیانو ایرانی را میتوان نمادی از تعامل فرهنگی و هنری بین شرق و غرب دانست که توانسته است افقهای جدیدی را برای هنرمندان و شنوندگان ایرانی بگشاید. این روند نشاندهندهی انعطافپذیری و تطبیقپذیری فرهنگها و هنرها در مواجهه با یکدیگر است.
آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد. فیلدهای الزامی مشخص شده اند